Welkom

Beste lezer,

van harte welkom op ons blog. Waar ik de verhalen schrijf, zoekt mijn man de foto's erbij. Mijn verhalen gaan over alledaagse belevenissen en avonturen van mij en Wendy (KNGF Blindengeleidehond), over Minthe (gepensioneerde blindengeleidehond) en Dikkie Dik ons rood je-weet-wel katertje. De dingen waar ik blij van word en ook zaken die mij kunnen frustreren in het dagelijks leven als blind mens. Veel leesplezier.

Alles over de hulphonden van KNGF Geleidehonden vindt u op KNGF Geleideidehonden

Klaar om op weg te gaan met "te voet op pad"

Vakantie

We hadden ons erop verheugd en goed voorbereid. Onze vakantie naar Oostenrijk. Vorig jaar was de reis naar Oostenrijk ons bevallen, alleen had ik vooraf de pech mijn enkelband te scheuren. Geen punt voor Jan-Willem, want omdat ik niet kon lopen, deed ik lekker mee met alle terrastrainingen en bezoekjes aan mooie plekjes, autoritjes.

We hadden het heerlijk en ondertussen zochten we allerlei wandelingen uit die ik bij een volgend bezoek zou kunnen lopen met Wendy. Wendy had vorig jaar dan ook werkelijk vakantie.

Dag tuin tot over 3 weken....

Dit jaar was het zover. In aanloop van de vakantie hebben Wendy en ik goed samen goed getraind met het verbeteren van onze conditie. We hebben heel veel gewandeld de afgelopen maanden. Veel natuurwandelingen gemaakt met diverse moeilijkheidsgraden. Het ging allemaal geweldig. Ik had er zin en vertrouwen in. Het is zo heerlijk werken met Wendy, ze heeft er altijd plezier in en geeft goed aan wanneer ze uit wil rusten. 

Schweinfurst Binnenstad

We zijn onderweg!

Picknicken langs de Duitse Autobahn

Eerste diner

Wendy vraagt zich af wat we aan het doen zijn

Minthe mocht uit logeren bij een lief puppy pleeggezin in Assen, Dikkie Dik ging naar een kattenpension en op Maandag 15 augustus vertrokken Jan-Willem, Wendy en ik op ons gemak naar Oostenrijk. Halverwege overnachtten we in Schweinfurt Duitsland. We hadden alle tijd om een leuk restaurant op te zoeken. Lekker samen gedineerd en daarna gezworven door de binnenstad. Op een plein was er live muziek. We vonden een heerlijk Italiaans terras waar we koffie en verrukkelijk ijs verorberden. Wendy vond het allemaal reuze interessant. Ze was overal welkom en werd verwend met aandacht en kroelen. We sliepen vroeg en vertrokken uitgerust verder naar onze bestemming in Oostenrijk. Wat een geweldig begin van onze vakantie. Prettig was, ook de temperatuur. We verlieten Nederland bij 30+ graden Celcius, in Oostenrijk was het 23 graden en de nachten heerlijk koel. 

Dikkie Dik in het kattenpension. Ze zeiden dat ons terror katertje 'verlegen' was

Rustdag en Gnadenalm

Woensdag een rustdag. We wandelden wat in de omgeving, pakten de auto uit, deden boodschappen. Ons eerste uitje was naar de Dammen bij Malta. JW vindt het daar zo geweldig. We hebben er rond gelopen. JW heeft het wandelpad gecontroleerd. Dat zou ik de week daarna gaan lopen. 

We reden de dag daarop naar een andere plek waar wandelpaden voor mij zouden zijn. Gnadenalm. Er waren 3 routes. We hebben samen de kortste gelopen, 3 km, de langere zou ik de week daarna lopen. Een gebied met Loipes voor mensen die in de winter graag langlaufen. Het was er prachtig en voor mij kozen we een wandeling van 10 km uit die ik wederom de week daarna zou lopen. 

Dammen bij Malta

Onweer op komst

Malta

Loiping

De koeien hebben een bel om!

Het regende op zaterdag. We zochten een tochtje uit richting Salzburg. Schloss Hellbrunn. Ter plekke was de regen verdwenen. We maakten eerst een rondleiding door het slot. Daar werd ik  blij van. Bij binnenkomst kreeg iedereen een apparaatje voor een audiotour dat je om je nek kon hangen. In iedere ruimte pikte het apparaatje een nummer op en dat kon je intoetsen en vervolgens kreeg je van alles over geschiedenis, een visuele beschrijving van de ruimte, van wat er stond en het waarom te horen. Het apparaatje was eenvoudig te bedienen, maar het mooiste voor mij was dat de toetsen ook met braille waren voorzien. Ik kon het volledig zelfstandig bedienen. Schloss Hellbrunn is een aanrader. In de waterrijke tuinen kan men de grottentoer maken. Ik vind het lastig uitleggen, maar door ingenieuze heel oude systemen komt er uit allerlei beelden en op onverwachte plekken water gespoten. Denk je lekker op een bank te gaan zitten, komt er opeens met kracht water omhoog. De beelden waren ook prachtig. Ook hier werkte het apparaatje van de audiotour. Wendy vond het er geweldig. Ze zag twee stenen vriendjes waar ze prompt bij wilde liggen. Een heerlijke dag.

Uitzicht uit een raam van Schloss Hellbrunn

Wendy kijkt of er ook otters zijn in het water

Audio apparaatje met braille

Waterspuitende honden

Wendy vond een stenen vriendin

Waterval

Omdat ik dol ben op watervallen (het geluid, de lucht, de sfeer) had Jan-Willem op maandag een tochtje niet al te ver weg uitgekozen naar een waterval. Een waterval waar je met hulp van trappen van hout en stapstenen langs omhoog kon klimmen tot bijna het begin van de waterval. We klauterden omhoog. Het laatste stuk was niet meer te doen. Het eerste stuk kon Wendy mij heel goed helpen. Later nam JW de lijn over en hield ik mij vast aan de leuningen. Het was indrukwekkend

Werkelijk een geweldige waterval

Het noodlot sloeg toe

Wanneer je boven bent moet je ook weer naar beneden. Overal waren goede leuningen. JW had Wendy gewoon aan de lijn en coachte mij naar beneden.  In mijn ene hand mijn stok en met mijn rechterhand hield ik stevig de leuningen vast. Ik hoor mijn lief zeggen "pas op die tree kan gla ... zijn", maar toen lag ik al op mijn achterwerk op de bovenste trede van een lange trap. Ik had mij stevig vast aan de leuning, maar mijn arm zei krak, krak. Ik wist direct dat mijn rechter bovenarm gebroken was, maar we moesten nog wel beneden zien te komen. Dat werd een barre tocht, maar op de adrenaline is het ons gelukt. Daarna zijn we naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis gereden. 

De trap

In het ziekenhuis

Terug in het appartement

Wendy: vrouwtje wat heb jijnou

Onderweg naar Nederland, rustpauze

Ziekenhuis en terug naar huis

We boften met de ligging van het ziekenhuis. Dat was namelijk een paar minuten van ons appartement vandaan. Ik werd gelijk geholpen. Dat ging uiterst efficiënt. Foto's, infuus, arts, ct scan, arts, de arm werd in een ingewikkelde sling gehangen. Ik moest de volgende dag rond 8 uur nuchter terugkomen, want de arts dacht dat het eventueel zou worden geopereerd. De volgende dag, na een helse nacht, waren we op tijd in het ziekenhuis. Mijn geval was besproken en men had tegen opereren besloten. Het werd de klassieke behandeling. Terug in het appartement besloten we dat we terug zouden reizen naar huis. De auto werd weer ingepakt en op woensdag vertrokken we vroeg richting Nederland. Ik wil jullie wel vertellen dat dit een verre van plezierige rit was. We zijn in 1 keer naar huis gereden. 12,5 uur in de auto. Brrrrr.  

Wat word ik verwend en goed geholpen. Zo blij mee!

En nu?

In Assen zijn we ter controle bij de ortopeed geweest. Ook hij ging voor de klassieke methode. Nu zit ik thuis op de bank, ik kan op dit moment nog weinig. Opstaan en gaan zitten lukt nu wel. Mezelf aan- of uitkleden nog niet. De pijn wordt iets minder. Ik kan niet stoklopen (rechterarm), de honden niet zelf uitlaten. Ik ben er knap beroerd van, maar ....

dan is er opeens hulp van lieve vrienden, mensen die na een oproep van mijn kant Wendy lekker uitlaten en laten spelen met hun blindengeleidehond, ook een vriendin die graag lang wandelt neemt haar mee uit. JW neemt haar in de avond mee naar de Baggelhuizerplas waar ze heerlijk mag zwemmen en spelen. Ze heeft het nog nooit zo fijn gehad (grapje). Minthe en Dikkie Dik zijn weer thuis. Kaartjes, bloemen, lekkers, ik word verwend. Dankbaar voor al de lieve mensen die zo goed voor ons zorgen.  Jan-Willem is ook behoorlijk van slag. Hij was al mijn mantelzorger, maar hij ziet hoe erg het is en ziet mijn pijn. Hij moet nu alles voor mij doen. Blij met mijn lieve zorgzame man die dat dan gewoon doet. 

Het komt in orde. Het is wat het is. Voorlopig ben ik er wel mee bezig. KNGF Geleidehonden komt mij over een paar weken helpen met Wendy, kijken of we haar iets rustiger kunnen laten lopen (zij begrijpt niet dat haar baas op eens een slakkengang heeft), zodat ik over een poosje weer veilig op pad met haar kan. 

Onze vakantie? Die doen we volgend jaar gewoon weer over. Vanavond gaan we uit eten om onze vakantie af te sluiten. De kok heeft al beloofd om alles voor mij voor te snijden. De komende tijd besteed ik aan genezing en revalidatie.