Welkom op ons blog!

Dit is het blog van Elisabeth Smelik, Minthe (pensionada) en Wendy blindengeleidehond.  Minthe, ons blije ei, heeft veel fans onder de lezers van dit blog en ver daarbuiten. Per juni 2019 is ze met pensioen en onze super lieve huishond.

Wendy helpt mij sinds 15-07-2019 de weg te vinden, mij veilig langs allerlei obstakels te leiden, zitplaatsen en deuren te zoeken. Ze doet haar werk fantastisch en ik vertrouw  volledig op haar. Ze heeft een heel eigen vrolijk karakter, is slim en dol op zwemmen. Speelt graag met haar frisbee en mag heerlijk donderjagen met Minthe 

Als ambassadeur voor KNGF Geleidehonden geef ik samen met Wendy regelmatig lezingen. Deze kunt u reserveren bij www.geleidehond.nl

Minthe vertelt

GEEN TIJD

Voor het eerst in lange tijd doe ik mijn bek weer open. Elisabeth en Wendy zijn te druk om rustig te gaan zitten schrijven. Ondertussen komen er klachten binnen dat het zo lang duurt voor ons blog weer verschijnt. Wij zijn jullie niet vergeten.

Jullie weten al dat Wendy zich ging vervelen bij het begin van de coronacrisis. Elisabeth en zij gingen iedere dag aan de wandel. De wandelingen brachten dit team steeds verder. De conditie van Elisabeth neemt nog iedere dag toe. Haar doel is een LAW (lange afstandswandeling) te lopen met Wendy. Ik hoef gelukkig niet mee en blijf gezellig bij de andere baas thuis.

 

Daar gaan ze!

Demi

Om het met het lopen ook een goed doel te dienen ging Elisabeth iedere dag 10 kilometer lopen. Ze hoopt met heel haar hart 💓 dat deze kilometers gesponsord worden door fans en andere lieve mensen. Team Wendy-Elisabeth lopen 5 dagen per week minimaal 10 km voor Demi.

Vlak na zijn geboorte ging Demi  bij pleegouders wonen, omdat zijn eigen ouders niet voor hem konden zorgen. Dat is verdrietig, maar Demi trof het enorm met Alice en Michel. Zijn leven kon niet fijner worden, tot het noodlot toesloeg. Demi kreeg een ongeneeslijke ernstige spierziekte. Hij is pas 6 en zit sinds kort in een elektrische rolstoel. De hele benedenverdieping van het huis van Michel en Alice moet worden verbouwd om de woning rolstoeltoegankelijk te maken, deurposten verbreed, slaapkamer, douche beneden, aangepast toilet, nieuwe vloeren enz. Ook moet er een rolstoelbus komen. De aanpassingen aan een bus en de hulpmiddelen worden betaald. De bus en de bijkomende kosten thuis niet. Ze zijn niet rijk en begonnen een crowdfundingactie. Met 20.000 euro konden ze het wel redden. Ondertussen zes maanden later hebben ze 5000 euro opgehaald, er ontbreken nog 15000 euro's. Als jullie iets doneren loopt team Wendy-Elisabeth  1000 km vol.

 

Doneren kan via de volgende link https://www.doneerdoel.nl/actie/2376/rolstoelbus-voor-demi

De rolstoel is fijn, maar neemt veel plaats in

Wendy loopt graag voor Demi

Voordoen hoe je beleefd speelt

Niet alleen

Ik was niet alleen toen de dames op stap waren. Dat ben ik nooit Jan-Willem is een fijne baas,ik heb het goed. Ook mochten we genieten van logeetjes. We hebben Lady H. KNGF geleidehond in opleiding drie weken over de vloer gehad. Ohhhh te lief voor woorden. Voor mij en voor Wendy was ze leuk. Wat een geweldige jonge dame. Half herder, half labrador en chocolade bruin. Zo rustig en bedaard, maar buiten lekker spelen. Van deze dame op stand kun je er wel tien in huis hebben. 

Daarnaast kwam er een weekeinde een jonge pup logeren die ons flink bezig hield. Nog helemaal een blije springboon in het veld. Het is zo leuk om op pups in opleiding te passen. Als het mij te veel werd kroop ik lekker in mijn mand. Bovendien kon ik ze heel veel leren. Beide logeetjes luisterden goed naar mij. Ik ben nog altijd hond nummer 1 in huis.

APK

Mijn APK bij de dierenarts heb ik achter de rug. Ik vond het echt gezellig bij de dierenarts.  Ze scheerde mijn pootje en stak er een naald in. Waarom weet ik niet, maar het deed geen pijn en ik bleef lekker rustig zitten. Tenslotte heeft de dokter ook koekjes staan en die wil ik graag hebben. Mijn gewicht was helemaal goed. Ik zit op mijn aflevergewicht van ruim 7,5 jaren geleden, geen grammetje erbij. Ik denk omdat ik nu ook ander voer krijg, voer met minder kcal erin en wat spul voor mijn gewrichten. Mijn gebit werd de hemel in geprezen. Het gebit van een jonge hond. De baas stond te glunderen. Ik ben helemaal gezond. En de uitslag van het titeren? Ik hoef de komende tijd niet te worden geënt. Alle antistoffen waren nog ruimschoots aanwezig. De dierenarts vond mij zeldzaam lief en goed opgevoed. Dat u het maar weet. Wendy is een stuk ondeugender dan ik, maar daar vertellen we de volgende keer wel over.

Voor nu duik ik mijn mand je weer in. En voor de wandelaars onder jullie, dit is een leuk blog. 

https://waarloopjijwarmvoor.nl/2020/09/02/wandelen-met-elisabeth-en-haar-blinde-geleidehond/?fbclid=IwAR0LfKLxi7QViMNhdP1KCbcRTqpOjoyd-lzTNeROSofqXd-uz906Z2KYyD0

Samen is het gezelliger

Augustus/september

Zo is augustus zomaar voorbij gegaan. Corona houdt ons leven nog steeds in zijn greep. We maken er het beste van met elkaar. Veel naar buiten en in de natuur. Er valt van alles te vertellen, maar dat laat ik de volgende keer graag aan Wendy over. Zij heeft vanuit haar gezichtspunt vanzelfsprekend ook het nodige te vertellen over de avonturen met haar baasje. Ze heeft het in ieder geval naar haar zin, dat mag duidelijk zijn.

Dit was het voor vandaag 11 september 2020. Vandaag is onze kleinzoon Sam een jaar geworden. We denken aan hem en aan zijn ouders die afgelopen 2 september zijn getrouwd. We waren er niet bij in verband met de coronacrisis, maar dat feest halen we nog wel in.

Voor iedereen blijf alsjeblieft op veilige afstand, zorg goed voor jezelf, elkaar en blijf gezond. Tot de volgende keer. Ik zal mijn baas aansporen om vaker haar verhaaltjes vast te leggen. Trouwens u kunt haar verhalen ook volgen op Facebook. De verhalen over de wandelingen staan openbaar "Elisabeth Smelik", volgen hoeft daarom niet.. 

Dichtbij

Juli 2020 is alweer voorbij Afgelopen weken was het rustig op ons blog. Niet omdat we met vakantie waren. We gaan dit jaar niet. Onze plannen om voor een langere periode naar Scandinavië te gaan zijn voorlopig uitgesteld. Wat in een goed vat verzuurt niet en we zien het positief in. We kunnen voor onze droomreis nu minimaal een jaar langer doorsparen, dat heeft ook voordelen. Zolang het coronavirus over de de wereld waart gaan we niet op pad. Zowel Jan-Willem als ik vallen binnen de risicogroep. We proberen ons daarom zo netjes mogelijk aan de regels te houden. We vermaken ons prima. We wonen geweldig. Dat besef komt steeds meer binnen. Vanuit huis zo de vrije natuur inlopen met Wendy en toch dichtbij station en stad, op een prachtige plek. Kijk even op de onderliggende pagina op deze site over blind verhuizen.

Daar gaan we

Wandelen!

Zoals hieronder al uitgebreid staat verveelde Wendy zich enorm. Jonge hond, die haar leukste spel niet kon spelen (haar geleidewerk) en een baasje dat naast de uitlaatrondes niet te porren was voor veel andere zaken. Drie weken duurde deze lethargie. Vanaf het moment dat het lampje weer ging branden en Wendy en ik dagelijks een lange wandeling gingen maken is het geen dag saai geweest. We wandelen wat af! Ik ben actief op zoek gegaan naar mede wandelaars. Ondertussen heb ik drie dames gevonden met wie ik afwisselend langere afstanden kan wandelen. En verder met mijn “coronarondjes” die ik met behulp van de navigatie app BlindSquare steeds verder uitbreidde werd wandelen een geweldig leuke uitdaging. Ondertussen is mijn mobiliteit in Assen enorm verbeterd. Wendy en ik lopen minimaal 1 maal per week meer dan 20 kilometer op een dag (in gedeeltes). En op gewone dagen ongeveer 12 kilometer. Samen genieten, onze band is sterker dan ooit en door het scharnierende tuig verdwenen ook mijn pijnklachten grotendeels. Staatsbosbeheer heeft in en rondom Assen leuke wandelingen uitgezet https://www.staatsbosbeheer.nl/natuurgebieden/drentsche-aa/routes Ik kan ze aanbevelen.

Drentse Aa

De oudste bewoners van Assen

Assen-Oost

Bij ons om de hoek

Assen-Oost

Assen-Oost

De scharnierende beugel

Het scharnierende handvat aan de beugel weet wat. Ik had mijn oplossing netjes gemeld en werd gebeld door de school. Ik dacht omdat ik een compliment zou krijgen, maar dat was niet het geval. Via de telefoon kon ik niet goed uitleggen wat er voor mij persoonlijk ergonomisch gezien nou zo pijnlijk was en het werken met de starre beugel voor mij lastig was.De school vond mijn oplossing niet goed. Het zou zo niet kunnen. We spraken af dat een trainster bij mij zou komen. Ze is geweest. Nadat ik een aantal kilometer voor haar had gelopen op mijn manier en met de oplossing, werd haar al snel duidelijk dat de oplossing niet alleen werkbaar is, maar ook veilig. Zien is vaak beter dan uitleggen. Nu de oplossing is goedgekeurd heeft mijn orthopedische instrumentmaker (lees Jan-Willem) een mooiere en praktische uitvoering gemaakt voor de beugel. Zie foto’s. Deze aanpassing kan ook verwijderd worden en werkt nog prettiger dan het speelgoed ding van Wendy. Daar mag ze weer mee spelen. Wat ben ik blij met mijn techneut Jan-Willem. Een kogelgewricht en een handvat, zelfs een logischer plek voor het lampje dat eerder op het tuig zat en nu vooruit kan schijnen.

Logeetje

Ook waren we twee weken oppas adres voor een spup. Lady H. heeft het prima naar haar zin gehad bij ons. We werden erg verliefd op deze jonge dame. Ze gaat binnenkort naar school. We wensen lady H. Een prachtige carrière toen Ze was een heerlijk vriendinnetje voor Wendy, want samen rennen deden ze en hoe! Minthe had haar kleine glorie moment, ze maakte er een punt van dat ze nog altijd (heel even) de snelste is.

Blijf alsjeblieft gezond en houd je aan de regels. Anderhalve meter afstand, handen wassen en geen onnodige reisjes.

7 augustus 2020

We mogen weer meer op 1,5 meter

Samen keken Jan-Willem en ik gisteren (24-06-2020) naar de persconferentie van onze premier en de minister van VWS. Voor veel mensen zal de versoepeling van alle maatregelen een verademing zijn. Veel twijfels en onzekerheid bij mij. Ik doe nog steeds geen boodschappen. Bezoek wel wat meer mensen, maar op 1,5 meter en buiten. Het openbaar vervoer laat ik links liggen. Ik mag wel in de trein, maar ik durf het niet goed. Corona is niet met vakantie zei Hugo de Jonge. Dat klinkt beklemmend. Visueel beperkte mensen bekijken veel met hun handen. Raken leuningen aan, zoeken deurklinken. Het is ingewikkeld en lastig. 

 

Die verhuizing heeft mij veel energie gekost en de periode daarna was niet gemakkelijk. Ik kende Assen niet, Minthe werd dienstweigeraar (gelijk had ze), mijn mobiliteit was ver te zoeken. Gelukkig kwam Wendy vorig jaar in ons leven. Alweer een heel jaar! Een jaar waarin we veel hebben beleefd. Allereerst moesten we aan elkaar wennen. Wendy is Minthe niet. Sterker nog ze is compleet anders. Een echte doerak waar je niets anders dan verliefd op kunt worden. Waar helemaal niets op aan te merken valt is haar werk. Ze doet het fantastisch. Daarnaast is ze een leuke dondersteen die ons af en toe goed bezig houdt. We kunnen haar niet meer missen. Minthe ook niet, want de hondjes zijn dikke vriendinnen.

We zijn een paar dagen eerder uit eten geweest. Voor het eerst sinds de lock down. Het eten was heerlijk, maar de sfeer vonden we ver te zoeken met de 1,5 meter, tafels zonder tafelkleed, geen gezellig geroezemoes. De eigenaren waren hartelijk en blij. Daar ligt het niet aan. Ons besluit: we eten voorlopig thuis wel uit. Snuffelen op internet naar lekkere gezonde recepten deden we al en we hebben heel wat nieuwe gerechten ontdekt de afgelopen maanden. Dit https://www.leukerecepten.nl/ is een fijne website voor lekker, goedkoop en gezond eten. Is dan alles kommer en kwel? Welnee, er is ook veel leuks gebeurd en ontstaan. Daar gaan we het nu over hebben.

Wandelen!

Eerder vertelde ik al over de kilo's die er aan het begin van de crisis heel snel bijkwamen en dat ik tijdens de immobiele tijd in Nieuwediep ook was aangekomen. Aanvankelijk kon dat geen kwaad, want ik was te mager. Opeens had ik overgewicht.  Onbegrijpelijk toch wanneer je iedere avond lekker wat extra dingen in je mond stopt en ook doordeweeks een glaasje neemt. Grapje, ik wist precies waar het van kwam en ook Wendy verveelde zich. We zijn gaan wandelen om het gebrek aan werk op te vangen. Mijn streven was aanvankelijk ongeveer 10 km per dag, maar ondertussen wandelen we samen iedere dag zeker 15 kilometer (behalve bij extreem warm weer zoals nu). Wendy helemaal blij en ik ben alweer een paar kilo kwijt. 

 

Oost Assen

Drentse A

Baggelhuizen

Even bijkomen

De oplossing die we hebben bedacht voor mijn schouderpoblemen die ik kreeg door  de niet ergonomische beugel voor mensen met mijn schouderklachten in combinatie met een beweeglijke hondje, blijkt de uitvinding van het jaar te zijn. Mijn klachten weg en we lopen samen een stuk ontspannender.

Op facebook had ik bij de besloten groep "Lekker Lopen" https://www.facebook.com/groups/792932494507452/?ref=share een oproep gedaan voor een wandelmaatje. Laat nu een mevrouw die drie straten bij ons vandaan woont zich hebben gemeld. Ze woont hier pas een paar maanden. Zij houdt van langere wandelingen en we hebben ondertussen samen een aantal mooie wandelingen gemaakt. We hebben een klik! Na 40 dagen iedere dag min of meer dezelfde rondes te hebben gelopen, loop ik nu met Wendy op plekken waar zij en ik nooit zijn geweest. Rond en in Assen. Assen en opmgeving heeft veel moois te bieden. We genieten volop.

Een leuke wandeling!

Klapperende oren

Wanneer Minthe aan het werk moest of iets lastig vond, dan schudde ze altijd even met haar koppie. Klapperende oortjes. Haar oversprong gedrag.

Wanneer Wendy buiten iets lastig vindt gaat ze meestal opeens ergens snuffelen. Haar oversprong gedrag. Sinds vorige week hoorde ik haar af en toe ook met haar oortjes flapperen. Daar dacht ik aanvankelijk weinig van. Tot afgelopen zondag zij bijna de hele dag om de paar minuten met haar oren aan het klapperen was, binnen en buiten. Een geurtest in haar oren deed mij beseffen dat er iets anders aan de hand was. Wow wat een stank kwam er uit haar oren. Maandag de dierenarts gebeld. Ja hoor, dubbele oorontsteking. Ondertussen wordt het minder, maar het is nog niet over. Aan haar  humeur is niets te merken. Ze blijft vrolijk rondspringen en spelen. Wel heeft ze nu, ook in verband met de warmte, deze week lijnrust . Even geen werk, geen lange wandelingen. Overigens vindt ze dat helemaal niks. 

Demi, geen cool verhaal

Hierbij vraag ik om jullie hulp.

De mensen die mij kennen weten dat ik mij regelmatig inzet voor goede doelen. Meestal is dit bijna vanzelfsprekend KNGF Geleidehonden, maar soms help ik graag een handje mee bij acties voor mensen die echt iets dringend nodig hebben voor hun gehandicapte kind. Eerder was dat voor Anna haar ouders die heel graag een soort stapmachine wilden hebben voor hun meervoudig gehandicapte dochtertje. Dat geld was er in een paar weken. 

Nu maak ik me sterk voor een jongetje en zijn pleegouders. Die actie is gestart in januari 2020, maar loopt helemaal niet. Demi groeit op bij pleegouders. Zijn pleegouders doen dat met overtuiging en veel liefde. Demi is pas 6 en blijkt nu een ernstige ziekte te hebben. Hij krijgt binnenkort een elektrische rolstoel. Om Demi te kunnen vervoeren hebben de pleegouders een rolstoelbus nodig. Van de verschillende instanties kunnen ze de aanpassingen aan een bus vergoed krijgen, maar niet de bus zelf. Ze hebben geen geld voor zo'n bus. Een bus die ook nog aan allerlei dure voorwaarden moet voldoen. 

https://www.doneerdoel.nl/actie/2376/rolstoelbus-voor-demi

Delen of doneren, ik vind het allebei geweldig wanneer jullie dat willen doen. Niet voor mij, maar voor de sinds een jaar doodzieke Demi  en zijn pleegouders en pleegzusje.

Heeft u een beetje beeld? Wilt u hepen? Graag, vanwege de privacy kunnen er geen mooie lieve foto's worden geplaatst, maar is dat werkelijk nodig? 

 

Hier eindigt ons blog van 24 juni 2020

Verder lezen mag

Wie weet vindt u het leuk. 

Gaat het goed met jullie?

Met ons gaat het goed. Althans, het zijn rare tijden waarin we onze balans hebben gevonden. Terugverlangen naar hoe het was voor de pandemie willen we niet, we willen vooruit kijken. Mogen alle prachtige initiatieven die we om ons heen zien ontstaan maar blijven. Daarnaast hopen we dat we binnenkort onze angst en vrees gezamenlijk los kunnen laten en vooral dat er geen mensen vergeten zijn. Mensen die nooit klagen, altijd dragen, maar wel alleen thuis achter de geraniums zitten.  Veel mede blinden en slechtzienden lopen er tegenaan dat we niet meegenomen worden in de plannen voor een wereld waarin we ons anders moeten opstellen. Het is lastig en ingewikkeld. 

Dat merken de VN ambassadeurs ook. We zoeken verbinding met alle mensen met een al dan niet zichtbare handicap. Wat de bedoeling hiervan is kun je op deze site lezen. https://coalitievoorinclusie.nl/coalitie-voor-inclusie/vn-ambassadeurs-zet-je-actief-in-of-ga-aan-de-slag-met-ambassadeurs/ 

Via deze site kun je je ook aanmelden. Het is belangrijk dat mensen met een beperking in deze tijd niet worden vergeten. We kunnen voor onszelf opkomen! 

Ook ZonMw maakt zich sterk voor de diverse doelgroepen. Lees er hier meer over https://publicaties.zonmw.nl 

Beugelaangelegenheden en Wendy

De afgelopen 40 dagen heb ik ommetjes gelopen die zomaar lange wandelingen zijn geworden. Wendy vindt werken fijn en ik kon de rust gebruiken om mijn eigen mobiliteit in en rond Diepstroeten te vergroten. Mijn Ommetjes zijn nu gemiddeld wandelingen van ongeveer 8 tot 10 km geworden. Al snel kreeg ik grote problemen met de beugel van het tuig van Wendy. Ik had er van begin af aan problemen mee, maar dagelijks lange afstanden trekken verergerden de klachten van mijn hand, pols, elleboog en schouder. Wendy is een beweeglijke hond en ze is een trekkende hond. De beugel is star en kan op slechts 1 manier vast worden gehouden.

Wendy is een sterke, vlugge en beweeglijke hond. Daarnaast wil ze alles weten. Staan we rustig ergens te wachten en ze ziet uit haar ooghoek iets wat ze beter wil bekijken, staat ze plotseling 180 graden omgedraaid. Als ik dan niet vliegensvlug de beugel loslaat, komt er enorme kracht op mijn elleboog, schouder, pols en hand te staan. Wanneer we ergens komen waar we niet eerder zijn geweest, wil ze me van alles laten zien. In haar enthousiasme gaat ze heel hard trekken. Een paar dingen zijn goed af te leren, maar haar natuurlijke nieuwsgierigheid en beweeglijkheid horen gewoon bij haar.

Het begin idee

Uitgewerkt idee

zo gaat het geweldig

De beugel met ring

Blij!

De oplossing kwam min of meer per ongeluk. Jan-Willem en ik hadden al allerlei dingen bedacht, maar niets werkte goed. Totdat ik Minthe op kortere wandelingen meenam en haar niet apart wilde vasthouden. Ik deed een speeltje (werpring) van Wendy om het tuig en daar de riem van Minthe aan vast. Wanneer we zo samen liepen pakte ik de ring, omdat dat aangenamer aanvoelde. Mijn hand in de juiste stand, Wendy aan het werk, Minthe achter ons aan. Na een paar dagen realiseerde ik me dat we op die manier echt ontspannen liepen en ik geen last had van de genoemde klachten. De ring kon echter over het hele tuig heen en weer bewegen. Dat bleek niet ideaal. Uiteindelijk bedacht JW een systeem waarmee de ring met een schakel en een tye-rap aan het einde van de de beugel werd vastgemaakt. Hiermee ontstond een scharnier waardoor het niet meer vervelend is wanneer Wendy scherp keert of plotseling keert en mijn hand staat altijd in dezelfde normale stand. De trekkracht van Wendy moet ik zelf beteugelen door haar te belonen voor rustig lopen. Omdat ze mijn eigen spanning niet meer kan voelen in de beugel verloopt dit proces nu snel. Ze trekt nog wel, maar een stuk minder en ik kan haar met beloningen en stemgebruik prima manen om langzamer aan te doen. Zij blijft me goed en veilig begeleiden. Samen ontspannen onderweg. Het is fantastisch.

Sportschool

We krijgen sinds een paar weken iedere week privé les in de buitenlucht van de sportschool. Paramedics in Assen. Wendy doet lekker mee. Hierbij een filmpje en een foto van ons twee.

Dit is het voor deze keer.

Volgende keer hoop ik jullie allemaal weer terug te mogen zien. Let een beetje op jullie blinde en slechtziende medemensen, wij zien jullie namelijk niet. 

 

06-06-2020

De anderhalve meter maatschappij

De hele wereld is in de ban van de pandemie. Nederland probeert na 1 juni en 1 juli een aantal maatregelen te versoepelen. Voor iedereen is dit een lastige tijd. Voor velen een verdrietige tijd. We proberen er met zijn allen iets van te maken. Waar mogelijk op afstand er te zijn voor elkaar.

 

Wat voor mensen met goede ogen al lastig is, (1,5 meter afstand houden. Niet bij elkaar op bezoek gaan. Je geliefden niet kunnen vastpakken), is voor mensen met een visuele beperking praktisch ondoenlijk. Wij kijken met onze handen, met de witte stok vinden we onze weg of met een blindengeleidehond. Een blindengeleidehond kan heel veel, maar lezen of 1,5 meter afstand houden van mensen juist niet. Ook eenrichtingsverkeer begrijpt een geleidehond niet.

De afgelopen weken waarin sommige dingen gelukkig zijn opgestart en Wendy en ik weer lopen naar de huisartsenpraktijk, de sportschool en de dierenarts werden de conseuenties van de 1,5 meter maatschappij nog duidelijker.

Alle mensen die mijn blog lezen willen jullie vrienden, kennissen, mensen erop attent maken dat mensen met een beperking, of het nu een visuele beperking of een lichamelijke beperking is, ook rechten hebben om mee te kunnen doen. Intelligente lock down of niet. Ga uit uzelf opzij en waarschuw eventueel met woorden. Raak mij of mijn geleidehond niet ongevraagd aan en leidt haar niet af. Voor beter inzicht en begrip is luisteren naar de podcast van de blinde broers Ferry en Marko op www.https://anchor.fm/anderhalvemeter een aanrader.

Het ruikt hier heerlijk

Lief

Spelen?

Onderweg

Spelen?

Sportschool en buiten sporten

Sinds 14 maart zijn alle sportscholen in Nederland gesloten en mogen pas 1 september weer open. Gelukkig organiseerde mijn sportschool eerst door middel van filmpjes lessen om thuis te doen, maar sinds kort organiseert mijn sportschool voor haar clienten  van alles in de buitenlucht. Ik krijg zelfs privéles.  https://paramedics.nl/

 

Onderweg

Afgelopen week voor de eerste keer. Het was heerlijk, het was fijn. De volgende dag liep ik krom van de spierpijn. Mijn loop conditie is prima. Iedere dag lopen we minimaal tussen de acht en de tien kilometer, maar mijn schouders en mijn buikspieren werden stijver of slapper. Overal ontstonden wat problemen. Ik was in korte tijd flink gegroeid. De kilootjes van het snaaien en niet veel bewegen de eerste weken zorgden voor te strak zittende kleding. Mijn rug en knieën protesteerden mee.

Wendy vond het buiten trainen bij een bankje in het park maar wat gezellig. Ze deed haar uiterste best om mee te doen. Als de trainster tegen mij zei "ga staan" of "ga zitten", stond ze op en ging ze zitten. Moest ik een stap naar voren doen, Wendy stapte mee. De trainster was vol bewondering over wat Wendy voor mij deed op weg naar het onbekende park, maar hier hebben we ons de tranen om gelachen. Volgende week mogen we op herhaling!

Ommetjes

Wanneer je plotseling vanuit huis vergadert en veel vrijwilligerswerk wegvalt, is het niet vanzelfsprekend dat je als blind mens doelloos wat gaat wandelen. Ik ken maar een paar wandelingen die ik zelfstandig met de stok kan maken. Hier in het park en een wandeling in een natuurgebied bij Assen-Oost. Sinds 3 weken heb ik een app geinstalleerd op mijn telefoon van de hersenstichting. De app heet Ommetjes en daagt je uit om iedere dag minimaal 2 keren een eind te lopen. Ik merk dat die app mij helpt, mijn eigen natuur om te willen presteren wordt getriggerd. Mijn ommetjes met stok en twee honden aan de lijn worden steeds langer. Als ik dan ook nog een stuk werk met Wendy verzet ik aardig wat stappen. Het worden er iedere dag meer. De hersenstichting stimuleert dit, omdat wandelen  je hersenen gezond houdt Informatie hierover vind je op https://www.hersenstichting.nl/

Minthe

Minthe werkt nu ongeveer een heel jaar niet meer. Ze vindt het prima en is gelukkig met de situatie. Zij en Wendy zijn dikke vriendinnen. Kortom het gaat goed. Sinds mijn Ommetjes heb ik door hoe slim Minthe is en hoe goed ze voor zichzelf opkomt. Daar waar Wendy altijd aan de (lange) lijn loopt als ik de honden uitlaat, mocht Minthe los meelopen. Ze blijft in de buurt en gaat alleen van het pad af wanneer ze hoge nood heeft. Naarmate mijn Ommetjes langer werden, raakte ik onderweg Minthe opeens kwijt. Roepen en fluiten, maar geen Minthe. Ongekend. Stukje teruglopen, roepen en opeens hoorde ik haar bel weer. Daarna deed ik haar ook aan de lijn. Vervolgens ging Minthe om de paar meter doen alsof ze moest plassen, snuffelen, even een koe nadoen en gras grazen. We kwamen niet meer vooruit. 

Op haar eigen manier maakte Minthe mij duidelijk dat zij lange wandelingen niet zo'n goed idee vond. Ze wachtte midden op het pad tot ik weer terugkwam. Slimmerik. Er lopen en rijden daar echter meer mensen, dus dat was geen prettig idee. 

Sindsdien loop ik eerst een halve wandeling met twee honden. Breng ik Minthe thuis en loop de rest van de wandeling met Wendy in tuig. Ook daardoor worden mijn Ommetjes langer, maar voor de lijn en onze gezondheid kan het geen kwaad. Wendy geniet ervan en Minthe huppelt weer vrolijk de kortere route met ons mee.

Wandelen jullie maar lekker verder, doei!

Haren

Twee honden, zelfde kruising. 

Wendy verhaart wel, maar nu weet ik wat 'normaal' is. 

Minthe verhaart erg of heel erg. Twee keren per dag stofzuigen moet, drie keren zou nu nog beter zijn. Ik kam beide honden. 1 volle kam van Wendy per week. Een vuilnisbak voor een derde gevuld met de haren van Minthe om de dag is op het ogenblik normaal. 

Verschil moet er zijn! 

Mijn haar ziet er niet meer uit. Volgende keer proberen of ik naar de kapper kan. JW heeft mijn pony geknipt. Gelukkig kan ik mezelf niet zien. Blind door het leven gaan heeft soms wel voordelen. Vraag me af hoe Jan-Willem erbij loopt. 

Dit waren een paar dingen uit ons dagelijks leven in deze vreemde tijd. Mensen blijf verstandig en gezond. 17-05-2020

Binnen een week is de vuilnisbak vol.

Een stille wereld

Vreemde tijden zijn het. De hele wereld in de greep van een akelig virus. We maken iets mee dat in de geschiedenisboeken zal komen. Waar onze kleinkinderen over zullen leren op school. Langzaam maar zeker begin ik het begrip vrijheid anders te waarderen. Ieder jaar herdenken we alle oorlogsslachtoffers op 4 mei en 5 mei viert Nederland de bevrijding. Vrijheid ongelooflijk belangrijk. We zitten met zijn allen sinds de tweede week van maart binnen vanwege een onbekende nare vijand, die je niet kunt zien. We hopen dat deze crisis snel voorbij mag gaan voor iedereen. 

Schouw tunnel de Maten in Assen

Afgelopen week had ik wel iets heel zinnigs te doen. Onlangs is in Assen een nieuwe tunnel onder het spoor door geopend. Ik had me daar op verheugd, maar het werd een deceptie. Niet vanwege het ontbreken van feestelijkheden, maar omdat men een levensgevaarlijke situatie heeft gecreëerd voor wandelaars en tweewielers al dan niet elektrisch. Voor blinden en slechtzienden is het zelfs zo gevaarlijk dat ik voorlopig 4 kilometer blijf omlopen om bij het ziekenhuis en een bushalte te komen. Dat is weliswaar goed voor de lijn, maar komende winter zou het fijn zijn wanneer ik iets dichterbij de bus naar Groningen kan nemen. Daarom ben ik in de pen geklommen en heb de gemeente een e-mail geschreven over mijn bevindingen. Vorige week heb ik met een slechtziende vriend en de adviseur verkeer en vervoer van de gemeente Assen ter plekke een schouw gelopen. Hij begreep de problemen goed. Het voert hier te ver om duidelijk te maken wat er zo gevaarlijk is aan het einde (of juist het begin) van deze tunnel. Ik hoop dat de adviseur de problemen kan en mag gaan oplossen. Het was fijn om gehoord te worden en serieus te worden genomen. Wordt vervolgd.

Plonsen en terugkomen

Voor Wendy hebben we een nieuw spelletje ontwikkeld. Ze zwemt dolgraag, maar ze is een hondje dat alles uitprobeert. Eerst plons en gelijk terugkomen, dan plons en wat verder zwemmen, vervolgens plons en niet meer terugkomen. Dat mag niet. JW een drijvend stuk speelgoed voorzien van 20 meter touw. Hij zwaait ermee rond en laat het midden in de vijver belanden. Wendy zat eerst vast aan het andere einde van het touw, want we wilden zeker weten dat ze ook terugkwam. Nou na 1 keer proberen was het direct duidelijk. Dit spel beviel haar heel goed. Zo goed, dat ze helemaal gaat trillen en piepen van blijdschap als we richting vijver lopen. Ze vindt het fantastisch. Wat een ottertje en een blije hond! We doen dit om de dag. We oefenen ook dat ze het voorwerp netjes in mijn hand legt. We proberen haar hierin impuls-controle aan te leren. Ze moet wachten met plonsen voor het voorwerp te water gaat. Daar heeft ze moeite mee, maar we maken flinke vorderingen. Geweldig. En onze Minthe (die afgelopen 1 mei 9 jaren jong werd)? Zij ligt er heerlijk in het gras naar te kijken. Af en toe rollend over haar rug en genietend van de reuring, maar ze gaat beslist niet te water. Oh nee! Dat laat ze graag aan Wendy over.

Hopelijk zijn al onze lezers gezond en blijven jullie dat ook. Zorg goed voor jezelf en neem de maatregelen serieus.

Ik verveel me een hoedje

Werkloos als blindengeleidehond

Vanaf 9 maart zitten we thuis en drong het opeens tot ons door dat dit nare virus niet snel voorbij zou gaan. De oogvereniging regio Groningen zou 14 maart bij elkaar komen voor de jaarvergadering en een optreden van het enige homomannenkoor Zangzaad. Op 11 maart moesten we besluiten alles af te blazen. Die eerst week in bijna complete isolatie viel iedereen rauw op het dak.

Het allerleukste spelletje

Wendy is een jonge hond en barst van de energie. Thuis zitten is niets voor haar. Ze wil werken. Werken is voor haar het leukste spelletje wat er bestaat. Samen op pad en overal beloningen voor krijgen. Het heeft twee weken geduurd voordat ik in de gaten kreeg dat ze het werken miste. Ik liet haar en mijn gepensioneerde Minthe netjes vier keren per dag uit, maar je behoefte doen en een beetje rennen is niet genoeg voor een jonge blindengeleidehond. Het mooiste spel wat er bestaat werd niet meer gespeeld.

Baas ik verveel me

Wij zijn een druk team, want ik ben een bezig mens. Naast allerlei vrijwilligerswerk, zoals het geven van veel voorlichtingen voor en over KNGF Geleidehonden, verzorgen van verkeerslessen op basisscholen, zijn er mijn hobby’s. Op maandagen naar de sportschool. Eens in de twee weken een middag haken voor het goede doel met een aantal dames, mijn vrijwilligerswerk voor de gemeente Assen. Mijn werk voor de Oogvereniging. Ik bezoek mijn moeder die ver weg woont regelmatig. Dan gaan we met de trein en de bus. In 1 keer viel alles weg. KNGF Geleidehonden liet weten dat alle lezingen per direct werden opgeschort, scholen werden door de Oogvereniging ingelicht dat we niet meer kwamen voor verkeerslessen, de leuke activiteiten van en voor de Oogvereniging regio Groningen stopten van de ene op de andere dag. Van een overvolle agenda naar een lege agenda. Opeens zit je thuis, maar ook je blindengeleidehond is van de ene op de andere dag werkloos.

In week 3 begon in mijn hoofd een lampje te branden. Wendy was lastig in huis. Continue gooide ze dingen op mijn schoot waarmee ze met mij wilde spelen. Natuurlijk gingen we met haar en Minthe naar plekken waar ze lekker konden rennen en zwemmen. Toch leed Wendy onder de situatie. Opeens bedacht ik mij dat ik ook zomaar een stuk met haar kon werken. Haar onderweg op een veilige plek al dan niet aan de lijn uit kon laten en vervolgens werkend terug naar huis gaan. Sindsdien is ze weer een blij tevreden ei. Ze racet naar de deur wanneer de wekker op mijn telefoon gaat. Dan gaan we samen op pad. Ze weet het precies. Ze duikt haar tuig in en zet er flink de pas in. Ik laat haar iedere dag een andere route lopen. De ene dag naar de sportschool, de volgende dag naar het gemeentehuis, dan naar het station, onder het station door en terug. Ook naar De Schulp, een buurtcentrum waar het haakclubje samenkomt. We gaan naar de huisarts die op ongeveer 3,5 km lopen afstand zit. De terugweg laat ik haar meestal zelf de routes bepalen. Eerst vond ze het raar dat we nergens naar binnen gingen, maar zodra ik nu “naar huis” zeg loopt ze vrolijk terug en ondertussen kan ik erop vertrouwen dat ze dat op een veilige manier doet. Ze neemt lang niet altijd de kortste route terug, want het dametje is gesteld op afwisseling. Kortom ik heb weer een blije hond en blijf zelf door het lopen ook gezond. Ik bof dat in Assen weinig mensen buiten lopen en dat op de plekken waar ik Wendy uitlaat we nauwelijks mensen en honden tegenkomen. Vraag me niet waar die allemaal gebleven zijn, maar gepaste sociale afstand houden is hier geen enkel probleem. Mensen gaan ons keurig uit de weg of waarschuwen mij ruim van te voren.

Samen vervelen

Geen mens, geen hond te bekennen

Rennen is fijn

Toch verveel ik mij baas

Lekker aan het werk, twee blije wezens Foto: /Ineke Heijting

Anderhalve meter

Het aanhoudende mooie weer helpt een handje mee. We kunnen niets anders dan hopen dat deze periode over zal gaan, dat we straks weer in trein en naar het werk kunnen. Mijn respect voor de mensen in de zorg is enorm. Daarnaast bof ik enorm dat mijn man de boodschappen kan doen. Voor blinden en slechtzienden die geen partner hebben is dat een heel gedoe. Over dat gedoe kunt u luisteren naar de podcasten van Ferry en zijn broer Marko, beiden blind en beiden alleen wonend. U vindt die podcasten op www.anderhalvemeter.eu Ze zijn luchtig, zelfs hilarisch. De boodschap is echter serieus. Het is voor een blind mens lastig om 1,5 meter afstand te houden. Luister er eens naar. Dan krijgen jullie een idee hoe het is om als blind mens nu te moeten functioneren.

Laten we hopen dat wanneer het volgende blog verschijnt, de wereld zelf er iets beter voor staat en we elkaar weer kunnen ontmoeten. Blijf alsjeblieft veilig en gezond

Stille weken

Op vrijdag 6 maart 2020 reisden Wendy en ik met de trein naar Amersfoort voor een cursus. Het was druk in de trein. Het coronavirus was al in Nederland geland, maar de impact daarvan was nog niet ingedaald. Alle cursisten gaven elkaar netjes een hand en we gingen over tot de orde van de dag. Zaterdag drong het tot ons door. Het coronavirus is een serieus gevaarlijk virus voor de volksgezondheid van de hele wereld. Van de ene op de andere dag veranderde voor iedereen het leven. Vanaf 9 maart tot ver na vandaag (27 maart 2020) is onze agenda helemaal leeg. Dat is wennen, maar vooral voor Wendy. 

Ons blije ei speelt voor Calimero

Geen Takken meer

Wendy heeft veel energie en wanneer ze geen werk heeft verzint ze van alles. Gezien haar takken fetisj kwam de rust ons goed uit. Nu hadden we gezamenlijk tijd om haar takkentik aan te pakken. Wendy is een hondje dat wanneer ze een vinger krijgt de hele hand zal pakken. Eerlijk gezegd weet ik niet wanneer het takken pakken is begonnen, maar de man vertelde me dat ze steeds grotere takken begon op te pakken. Hij vond het eerst erg grappig. Ik denk ook dat het geweldig was om te zien hoe een kleine dondersteen hele boomstammen rondsjouwde, maar het was voor mij (en anderen) een flink probleem aan het worden.

Geslaagd met vlag en wimpel

Om het takken-probleem aan te pakken heb ik ziende ogen nodig. Jan-Willem en ik hebben de afgelopen weken veel geoefend met Wendy en ondertussen is de takken fetisj praktisch helemaal verleden tijd. We moeten wel alert blijven op andere hondenbezitters die met takken en ballen gooien. Wendy is op zulke momenten niet tegen te houden. Ze rent veel verder weg dan Minthe ooit heeft gedaan. Ze is een ondernemende ondeugende tante. Voortaan wordt ze in ons prachtige park door mij alleen nog aan de lange lijn uitgelaten, zodat ik dit gedrag kan voorkomen.

Plonsen in het water

We belonen haar goede gedrag door regelmatig naar een losloop gebied in de buurt van Gieten te rijden. Daar zijn twee prachtige zandafgravingen. Daar mag ze zwemmen. We oefenen nu stevig op het terugkomen uit het water. Ik wist van tevoren dat we haar niet tegen kunnen houden het water in te plonsen, maar terugkomen uit het water begon ook problematisch te worden. Ver, verder, verst. Ons blije meisje weet wat ze fijn vindt. Gelukkig weet ze nu ook dat wanneer ze terugkomt, ze altijd vol enthousiaste woorden, blije kreten en vaak wat lekkers wordt beloond. Ondertussen keert ze direct om en komt huppelend uit het water. Missie geslaagd.

Ultieme beloning

Verschillende karakters

Wendy is qua karakter werkelijk volledig het tegenovergestelde van Minthe. Minthe is en blijft absoluut de braafste, liefste en mooiste hond van Nederland. Wendy de allerliefste, maar ook de grootste dondersteen. Gelukkig is Wendy goed leerbaar. Met wat geduld is ongewenst gedrag zo verdwenen. Ondertussen rent ze niet meer naar buiten wanneer ik vergeet de kamerdeur dicht te doen als er wordt aangebeld. Blijft ze (met tegenzin) in haar mand wanneer er bezoek binnenkomt. Iedereen werd door haar met enthousiasme begroet, maar niet iedereen vindt dat fijn. Wanneer bezoek lekker zit geef ik haar vrij en kan ze op een rustige manier bij het bezoek een knuffel ophalen. Het klinkt misschien raar, maar we genieten van haar ondernemende karakter. Soms is het lastig. Wendy leert snel verkeerde dingen aan, maar gelukkig leert ze het bij tijdig ingrijpen snel af. Het ruilspelletje en belonen leveren snel goed resultaat op. Af en toe flink streng zijn ook. Als wij ervoor zorgen dat ze sommige dingen letterlijk niet meer kan doen en consequent blijven, lukt het goed om ongewenst gedrag af te leren. Met de liefde tussen ons zit het goed. Minthe en Wendy zijn een hecht koppel geworden. Wendy is genereus in het geven van knuffels. Ze mag graag spelen. Iets wat Minthe nooit heeft gedaan. Het is ook grappig dat Wendy met zichzelf en haar speelgoed spelletjes bedenkt. Speelgoed uit de mand gooien, erachter aan rennen, op mijn schoot werpen. Terugpakken en weer doorrrrrrrrr

In Minthe haar badjas

Gezellig draad ophouden

We vervelen ons

Geeft niets schatje

Minthe waar blijf je?

Minthe had een ongelukje

Ongeluk komt in drieën is een gezegde. In ons geval hebben we dat waar gemaakt. Nu mogen de ongelukjes van mij stoppen. Vorige week was Minthe lekker aan het rennen met Wendy. Ze sprintte over het geasfalteerde pad naar de bosrand. Wortels hebben in het pad wat bulten geduwd waardoor ook scheurtjes zijn ontstaan. Minthe kwam daarin terecht met haar rechter voorpootje. Ze trok de poot er zelf uit, maar daarna liep ze behoorlijk mank en het bloedde. De man keek ernaar en heeft de dierenarts gelijk maar gebeld.

Ze had haar nagel er half uitgetrokken en beschadigd tot aan het leven. Diezelfde middag is ze onder een roesje aan de narigheid geholpen en kon ze ’s avonds worden opgehaald met een prachtig verband om haar pootje. Ze heeft geen kik gegeven, maar liep de volgende dag wel mank. De dag daarna leek al het leed geleden. Ondertussen is het prachtige verband verwijderd en ziet alles er prima uit. Minthe zelf vond de extra aandacht voornamelijk heerlijk. Zelfs de dierenarts werd bij afscheid flink afgelebberd. 

Geen 10-secondenlang op nylon veters doen

Veter in de fik 

Over die val gesproken. Ik werd een paar weken terug door mijzelf gelanceerd over een losse veter. Mijn halfhoge laarsjes hebben veters en een rits. De veters zijn alleen bij het passen functioneel. Je kan daardoor de breedte van de schacht aanpassen. Verder staat het ook wel aardig. Die veters hadden de nare gewoonte telkens los te gaan met als resultaat dat ik ben gevallen. Vandaag bedacht JW de oplossing. De veters vastlijmen met tien-seconden-lijm. Aan de voet, zodat hij de veters niet te strak zou vast trekken. Zo gezegd, zo gedaan. Tot zijn grote schrik ontstond er spontaan een fik toen de lijm in contact  kwam met de veter. Ik had het zelf niet gelijk door, maar gelukkig was dit mini brandje zo gedoofd. We konden er smakelijk om lachen.

Met de trein naar Amersfoort

Vorige week zijn Wendy en ik naar een cursus in Amersfoort geweest met de trein. Ze deed het fantastisch. Hoewel ze in Amersfoort voor het eerst was en daarom hoog in de opwinding kwam om mij allerlei dingen te laten zien. Gelukkig heb ik dan de gentle leader bij me waardoor ze beter begrijpt dat ze rustiger moet doen. De terugweg gaat zoals gewoonlijk zonder gentle leader, want dan weet ze dat ze mij niets meer hoeft aan te wijzen. Ik zat tussen twee heren in tijdens de cursus en heb heel veel vragen over blindengeleidehonden kunnen beantwoorden. Wat bestaan er veel misverstanden, maar de plastic doppenactie schijnt iedereen te kennen. Gehoord in de trein, tegen een jong kind: “voor die honden sparen wij plastic doppen lieverd”. Er werd daarna levendig over de plastic doppen doorgepraat. Genieten met een hoofdletter G.

Lekker hangen

Lekker sjouwen in het bos

Samen houden wij elkaar vast

Geslaagd als draad ophoudster

Mooi panter verband

Even poseren bij dit prachtige tableau

De nieuwe aanwinst, onze auto wordt bewaakt door ons ezeltje.

Roller Coaster

Door verschillende omstandigheden kwam ik niet aan schrijven toe. Vandaag pak ik de draad op veler verzoek weer op. Er is veel gebeurd. Begin januari kochten we een nieuwe auto. We waren blij en opgewekt. De RDW was de papieren van de nieuwe tweedehands auto kwijt geraakt en we konden hem 11 januari nog niet ophalen. Achteraf wel goed, want 13 januari werd Jan-Willem getroffen door een herseninfarct. Gelukkig gebeurde het thuis waar ik bij was. Hij zakte zomaar in elkaar en kon niet meer gewoon praten. Ik heb 112 gebeld. Binnen een uur was de behandeling in het WZA in gang gezet. Wendy en ik mochten gewoon mee in de ambulance.

's Nachts om 3 uur bracht Wendy mij zonder enkel probleem thuis. Een route die we slechts 1 x hadden geoefend toen ze net in mijn leven kwam. Ik had zelf geen idee waar ik aanvankelijk liep. Ze heeft die nacht een medaille verdiend. Zo braaf en lief heeft ze zich gedragen in het ziekenhuis. Complimenten voor het WZA, niet alleen voor de goede zorg voor mijn man, maar ook omdat Wendy overal mocht komen, ook op de Intesive Care.

WZA=Wilhelmina Ziekenhuis Assen

De rest van de week liep ze veel extra kilometers. Hemelsbreed ligt het ziekenhuis niet ver, maar we moeten eerst naar de spoorwegovergang lopen en dan weer terug. Half uur heen en half uur terug. Wendy werd de vrolijke noot van de afdeling. Wat waardeer ik het toch dat ihet voor mij door mijn geleidehond mogelijk is om zelfstandig te zijn. Op nare momenten als dit, voelt dat extra fijn. 

Of ik nu naar de apotheek moest, boodschappen ging doen of naar het ziekenhuis liep, het ging gewoon. Ook de weken daarna liep alles op rolletjes, omdat ik door en met haar bijna alles zelf kan doen. Bovendien vormen Minthe en Wendy de vrolijke noot in ons  leven.

Wendy en Minthe zijn een apart, maar vrolijk span. Spelen graag met elkaar, al begrijpt Minthe helemaal niets van Wendy haar takken fetisj. 

Het komt goed

Jan-Willem is behandeld in het gouden uur. Dit betekent dat hij er zonder lichamelijke beperkingen vanaf is gekomen. Wel blijven een aantal klachten aanwezig en dat heeft gewoon tijd nodig. Klachten als extreme vermoeidheid, een kort lontje, zichzelf af en toe overschatten. Wanneer hij moe is, husselt hij wat met woorden. Omdat hij altijd wel zotte dingen kan zeggen, valt dat alleen mensen op die hem goed kennen. Ondertussen mag hij weer autorijden!  

Vermoeiend was het wel. Wendy tussen been en bank ik diepe slaap

Wendy en ik zijn officieel een team

Vrijdag 21 februari had ik een afspraak met Hennie, een trainster van KNGF geleidehonden, voor de 6 maanden controle.  In Zwolle, omdat Wendy een enthousiast hondje is dat graag op onbekend terrein van alles wil aanwijzen waar ik geen opdracht toe geef. Dat betekent voor mij vooral goed opletten. Daarnaast was ik niet helemaal zeker of haar gezigzag wel op een veilige manier ging. Hennie praatte ons vanaf het station naar de HEMA in het centrum van Zwolle en daar hebben we onder het genot van koffie Wendy geëvalueerd. Op haar werk, behalve haar opwinding bij een nieuwe omgeving, doet ze haar werk uitstekend. En ze doet het veilig. Haar eigen willetje is een punt van aandacht. We besproken de laatste aandachtspuntenlijst. Alles kon als uitstekend worden afgestreept. Hennie feliciteerde me. We mogen verder als team. Voortaan slechts 1 keer per jaar controle. Tenzij ik problemen heb. Daarna liepen we terug naar het station. Wendy wist de terugweg na de heenweg zo goed, dat ze niet meer afgeleid werd door deuren of wat er dan ook op haar pad kwam en liep in 1 x als een zonnetje terug naar het station. We zijn voor de volle 100% goedgekeurd als team. Heerlijk om te horen. Hennie tot volgend jaar!

ONTMOETING MET WENDY'S PUPPY PLEEGGEZIN

De puppys van KNGF Geleidehonden worden een jaar lang opgevoed door pleeggezinnen. Ze doen dit op vrijwillige basis en met veel liefde. Veel van deze gezinnen blijven nauw betrokken bij "hun" pup. Toen ik Wendy kreeg lag er een envelop klaar met een foto in een mooi lijstje , een brief en de wisseltanden van Wendy. Wij konden ons geluk niet op. Er ontstond een leuk contact via Whatsapp en we spraken af elkaar in januari te ontmoeten. 

De ontmoeting moest door de toestanden met JW worden uitgesteld, maar afgelopen donderdag reden we dan toch eindelijk naar Noord-Holland. Minthe ging ook mee. Ik kan niemand uitleggen hoe geweldig en waardevol zo'n contact is. 

Het puppypleeggezin was apetrots op 'hun' Wendy en wij zijn enorm dankbaar en blij met deze lieve mensen, die haar zo goed en liefdevol hebben opgevoed. We hebben in Den Helder in de gietende regen met drie honden (er was ook een bijna volleerde pup in huis) heerlijk gewandeld. Wendy moest een stuk in tuig werken. Het puppypleeggezin kon er niet overuit hoe goed en geconcentreerd Wendy haar werk doet. Ook als pup was ze al een enorme enthousiasteling. Dat ze zo direct de knop omdraait wanneer ze haar tuigje aan heeft en netjes gaat werken, hadden ze niet eerder meegemaakt. Daarna hebben we samen gezellige geluncht. Hebben  een speciale ontmoeting met hun zoon gehad. Het was fantastisch.Als beloning namen we per ongeluk zijn rugtas met schoolbenodigdheden mee naar huis. Nou daar kan hij zijn leerlingen uitgebreid over vertellen maandag. Hij is onderwijzer. De tas ging de volgende dag terug naar Noord-Holland en we hebben vernomen dat hij vandaag is gearriveerd. 

De honden hebben deze dag met elkaar gespeeld en gerend. Wendy heeft vanzelfsprekend heerlijk gezwommen in zee. Minthe heeft gerollebold in het zand en even bewezen dat ze sneller kan rennen dan het jonge grut. Het werd een dag met een gouden randje. We blijven zeker contact houden.

Wendy in de badjas van Minthe

Wendy heeft een takken fetisj

Minthe denkt het hare ervan

Uitgeteld van zand zee en regen

Minthe houdt de boel nog even in de gaten, dan slapen

Januari 2020

We begonnen opgewekt en gezond aan het nieuwe jaar. Op 2 januari reden we richting Enschede in onze oude Peugeot Partner nog uit de vorige eeuw. JW had een auto gezien die hij graag wilde bekijken. We hadden 2 jaren gespaard om ons oude dieseltje te kunnen vervangen en inclusief een cadeautje van mijn moeder behoorde een veel jongere auto tot de mogelijkheden. De auto beviel en na onderhandelen werd de koop gesloten. We zouden de auto 11 januari ophalen bij de garage, maar door een foutje van de RDW (ze waren de papieren kwijt geraakt) moest het ophalen worden uitgesteld. Toeval? 

Op 13 januari leek ons leven plotseling voorgoed anders te worden. JW kwam ’s avonds binnen en terwijl hij wilde gaan zitten begon hij raar te praten. Hij zakte in elkaar. Linkszijdig kon hij zich niet meer goed bewegen. Dat werd een spoedrit met de ambulance (Wendy en ik mochten meerijden) naar het ziekenhuis. Tussen het bellen van het noodnummer en de start van de behandeling van wat bleek een herseninfarct (CVA) te zijn, zat hooguit drie kwartier. Ze noemen dat: “binnen het gouden uur!” JW is ondertussen thuis en het komt helemaal goed. Zijn bloeddruk moet veel lager worden om uit de gevaren zone te blijven. Daar zal verder onderzoek naar worden gedaan. Hij mag een tijdje niet autorijden. Vandaag is hij met een vriend de nieuwe auto gaan ophalen. Nu kan hij er in ieder geval naar kijken en over niet al te lange tijd in rijden. We zijn dankbaar.

Wendy heeft mij iedere dag vol enthousiasme heen en weer naar het ziekenhuis gebracht, de apotheek, de winkels. Ze had het drie keren drukker dan normaal. Midden in de nacht van het infarct bracht ze me probleemloos veilig thuis. Tijdens het eerste deel van de route had ik geen idee waar we liepen, maar zij kende kennelijk de weg wel en liep feilloos naar huis. Ze gaf lastige oversteken en stoepen keurig aan. Ondertussen wel een flink tempo aanhoudend. Wat een fantastische blindengeleidehond. Zonder haar was ik de dagen die hierna volgden niet doorgekomen.

In het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen was ze meer dan welkom. Alle lof voor het personeel daar. Wendy sprong bij het eerste bezoek met tuig en al op het bed van JW. Zo blij was ze om hem te zien. Ik denk echt dat ze begreep dat ze de nacht daarvoor 4 uren lang doodstil moest blijven liggen, maar dat het nu beter ging met de andere baas. Wij moeten bijkomen van deze roller coaster aan gebeurtenissen. Er staan nog onderzoeken op stapel, maar we hebben er vertrouwen in dat we samen 2020 in ons eigen huis zullen doorbrengen. Het had zo anders kunnen zijn gegaan.

Ons leuke leven

Meestal staan hier leuke verhaaltjes over Minthe pensionada en Wendy mijn huidige maatje en toeverlaat. Er valt veel te beleven met de honden en we hebben dagelijks plezier met elkaar. Het leven is een stuk fijner geworden. Gezonder, socialer, zelfstandiger. 

Mijn visuele handicap komt hier nauwelijks ter sprake.  

De teksten voor dit blog maak ik vanzelfsprekend zelf. De foto’s maak ik soms ook zelf. Wanneer ik weet dat de honden aan het spelen zijn zet ik de filmrol aan en de iPhone schiet een tiental foto’s. Dan zoekt JW of er een geschikt plaatje bij zit. Ook maakt hij foto’s voor me en stuurt ze via de whatsapp met beschrijving erbij op. Tot slot helpt hij mij wanneer ik de tekst in het formaat van de website moet plaatsen en leest hij mee. Hij ziet mijn fouten direct en hij kijkt of alles er leuk uitziet. Tegelijkertijd vind ik dat laatste zelf helemaal niet leuk. Blij dat hij het wil doen, gefrustreerd omdat ik het niet zelf kan en ook niet kan zien.

 

Blind zijn of zeer slechtziend is een uitdaging. Voor 95% geaccepteerd, maar in tijden van veranderingen speelt de frustratie en stress, het gemis de lelijke kop weer op. Twee keren verhuizen was voor mij en Minthe een moeilijk proces. Niet zelf de kleuren voor muren en gordijnen kunnen uitzoeken, niet weten hoe je nieuwe huis eruit ziet, niet weten wat de echte kleur van de keuken wordt. Het hele circus van veilige mobiliteit opnieuw aanleren. Proberen om een sociaal netwerk op te bouwen, wat helemaal niet snel gaat. Afgewezen worden door een vrouwen wandelclub, omdat je met een geleidehond loopt.

Waar gaan we naar toe baas? WAAR

Maak je toch niet zo druk meid

Ik doe Wendy al na

Ik wil NU uit baas NU

Denzel op bezoek, even poseren

Vrij plotseling vond Minthe afgelopen voorjaar het werken wel welletjes en de stress die je dan ervaart is niet goed te omschrijven. Je voelt je opeens veel blinder. Gelukkig kwam er snel een vervangende hond in beeld: Wendy. Wendy en ik zijn nu vijf maanden een team en we doen het goed samen. Ze is een geweldig hondje dat snel leert. Ze is slim en staat als eerste bij de deur wanneer ik opsta. Haar plezier in het werken is fantastisch. Bij je eerste blindengeleidhond heb je bij alles wat je leert een WAUW gevoel. Opeens gaat er een hele wereld voor je open. Bovendien nam ik destijds in een dikke mist nog wel iets waar met mijn linker oog. Door het visuele geheugen leek het alsof ik meer zag dan ik kon zien. Op de bekende weg ging alles gemakkelijker met Minthe, hoewel ik natuurlijk niet zag dat ze een snoekduik in de drijfmest nam indertijd.

Het leerproces bij een vervangende geleidehond is anders. Opeens moet je zelf de weg weer weten, je hond gaat niet automatisch naar het juiste adres. De combinatie van nieuwe woonplaats en nieuwe hond en niets meer waarnemen was ondanks mobiliteitslessen zwaar, moeilijk en stressvol. Het verdriet over het niet meer kunnen waarnemen van mijn omgeving en huis kwam in golven over mij heen. Even leek het erop dat ik in een diepe depressie zou schieten. Gelukkig greep mijn man in. Hij zal wel gedacht hebben: “nee niet weer”. Ondertussen is het tij gekeerd. Ik krabbel langzaam maar zeker op naar mijn oude vertrouwde zelf. Het plezier om samen met Wendy onderweg te zijn. De dingen die ik in Assen doe, zoals sporten, haken, de participatieraad en mijn lidmaatschap van het kernteam van de Oogvereniging regio Groningen. Ik ben lekker bezig en Wendy heeft meer dan genoeg werk. Ook thuis zijn met de twee dames is heerlijk. Vanochtend liet ik de ze uit voor een langere losloop ronde en mijmerde over de twee honden die vrolijk aan het rennen en stoeien waren. Dikke plonsen van Wendy die de nodige keren haar speelgoed in de vijver gooit en weer zelf opduikelt. En ik? Genietend van de vochtige lucht en geuren en de honden deed mij het wereldleed even vergeten, het kleine eigen leed opzij zetten.

2019 Een bijzonder jaar

2019 is bijna voorbij.

Tijd om te reflecteren op het afgelopen jaar.

We zijn dankbaar dat we in het afgelopen jaar gezond zijn gebleven

dat blindengeleidehond Wendy in mijn en ons leven kwam,

dat we Opa en oma mochten worden van een prachtige kleinzoon.

 

Het was een extreem druk, lastig, emotioneel en prachtig jaar.

Het jaar waarin ik heel veel moest leren over Assen, alle routes aanleren die ik met mijn blindengeleidehond Minthe moest kunnen en lopen. Minthe die eind mei, begin juni dienstweigeraarster werd. Minthe vond het zelf welletjes en ging met pensioen.

Gelukkig kwam op 15 juli Wendy ons leven in gestuiterd.

Massage!

Geen vaste dag

Donderdag was Minthe's blog-dag! Daar zijn we vanaf gestapt. Nieuwe verhalen verschijnen wanneer er leuke dingen te vertellen zijn. 

U mag mij altijd vragen voor lezingen, of voor al uw vragen over Minthe en Wendy, het werk van KNGF Geleidehonden. Dit kan via www.geleidehond.nl